Ik doe een paar lichamelijke oefeningen, om meer contact te krijgen met mezelf en zo de dag te gaan beginnen,
mijn ochtend ritueel.
Ik sta stil en adem en merk op dat mijn adem hoog zit, ik leg een hand op mijn onderbuik, ik duw mijn adem door mijn middenrif wat lager. Zo sta ik even te oefenen. Ineens komt er in me op: ‘Zoals het hoort, is mijn houvast.’
Deze zin is helder en heeft kwaliteit, ik schrijf de zin op.
Ik ga weer staan en volg mijn adem. Ik sta mezelf nu toe om te ervaren wat er is zonder dat ik structureer/oefen. Gedachten schieten alle kanten op, mijn buik is onrustig ik ga naar het toilet. Als ik weer sta ga ik met mijn aandacht naar mijn adem, ik volg, blijf erbij, voel angst, ik kijk naar de deur: ‘Zou er iemand binnen kunnen komen?’
Een herinnering schiet naar boven, mijn moeder komt zomaar mijn kamer binnen, ik schrok ervan,  voelde me betrapt, alsof ik iets verkeerds deed.
Die angst is nog steeds voelbaar in me en dringt zich nu op. Ik geef aandacht aan die kleine Barbara die graag alleen was.
Mijn kamer was niet veilig voor me, buiten mijn kamer al helemaal niet.
Ik krijg het warm en begin te zweten en te hijgen.
Mijn volwassen deel geeft aandacht en houdt haar vast, dit vindt de kleine heerlijk, warm, voelt zich geaccepteerd in haar kwetsbaarheid.
Ons lichaam houdt allerlei onverwerkte emoties en situaties vast en toont ze als gedrag en emoties in ons dagelijks leven.
In de situatie boven word ik me bewust van mijn gevoelens en van een situatie (herinnering). Experiment 5, van PHG* gaat over herinneren. Ik lees het weer eens. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen voor je gevoelens en gedrag en, er dieper bij stilstaan. Mijn perceptie is dat mijn moeder zomaar binnen komt lopen en ik me betrapt voel. Mogelijk deed ik iets nieuws waar ik me nog onzeker en kwetsbaar over voelde, wat ik nog niet aan andere wilde laten zien of wilde delen. Waar ik geen commentaar op wilde krijgen.
Als we werken met herinneringen en de situatie schetsen is het relatief eenvoudig om b.v. de schuld te geven aan (in mijn geval, mijn moeder) of stil te staan bij de persoonlijke reactie (in mijn geval, bang worden en terugtrekken). Voor mij allemaal geen nieuwe informatie.
Wat wel nieuw is, is om toe te laten dat ik me kwetsbaar voelde.
Dat ik me NU kwetsbaar voel als ik sta te voelen en mezelf volg. Nog niet weet wat het volgende moment brengt.
PHG schrijven over herinneren, dat je voorbij de situatie opnieuw de mogelijkheid krijgt om je behoefte van toen, weer te voelen, NU.
Mezelf als kwetsbaar ervaren voelt nu meer als realiteit waar ik niet van weg hoef te gaan. Ik kan mezelf meer steunen en op mezelf vertrouwen. Ik voel me er rustig en gelukkig bij.
Barbara Pompe-Gelissen
24-8-2025
* Gestalt Therapy, Excitement and Growth of the Human Personality. F. Perls, P. Goodman and R. Hefferline 1951